tweeling zwangerschap

Bolle Babysbuik Update #28

Als ik dit schrijf, op woensdag 7 februari 2018, ben ik precies 37 weken zwanger en weet ik dat de baby’s morgen geboren zullen worden.  Jullie weten dat echter nog niet. David en ik hebben geprobeerd om de meeste mensen in de waan te laten dat het sowieso pas na het weekend zou gebeuren. Ik heb er bewust voor gekozen om zo min mogelijk mensen over de exacte datum in te lichten, en hoewel ik vierkant achter deze keuze sta, is het verdomd moeilijk. Op dit moment wil ik het nieuws het liefst van de daken schreeuwen! Nog maar één dagje, jongens. Nog maar één dagje!

Een vier weken geleden hebben David en ik, na een uitgebreide echo en een check up van mij, met de gynaecoloog afgesproken wanneer de keizersnede gepland zou worden. In Enschede zijn er twee plandagen voor een keizersnede. Op maandag, en op donderdag. Op woensdag is mijn wisseldag en de desbetreffende gynaecoloog wilde de keizersnede dan ook het liefst op de eerste planbare dag na de 38e week plannen. Dat zou betekenen dat de baby’s op 15 februari ter wereld zouden komen.

Boaz is met 37+6 geboren en het idee dat deze twee langer zouden moeten blijven zitten dan mijn allereerste eenling, vond ik heel erg zwaar. Ik was zo bang dat de baby’s zich eerder zouden aandienen en ik alsnog een spoedkeizersnede zou krijgen. Gelukkig heeft David een behoorlijk goede onderhandeltechniek en na een beetje wikken en wegen kregen we toestemming om de keizersnede op 12 februari te plannen. Dan zou ik 37+5 zwanger zijn.

Deze datum leek op het ene moment een eitje en super haalbaar, maar een uur later een onmogelijke opgave. Mijn gedachten ging van: “Je hebt er al 33 weken op zitten, wat is dan nog vier weekjes langer?” tot “Vier weken? Ik red het de komende vier uur niet eens! Ik kan niet meer!” Maar alles voor de baby’s, dus ik ging door!

Maar tijdens iedere controle was mijn bloeddruk weer een beetje hoger, de breakdown hielp ook niet mee om heel positief te blijven en ik voelde dat mijn lichaam iedere dag een beetje meer aftakelde. Mijn vingers en voeten deden pijn van het vocht, mijn knieën leken het ieder moment te kunnen begeven. Mijn rug, mijn schouders, mijn heupen. Alles deed pijn. En het slapen…. moeheid is killing!

Afgelopen weekend hebben David en ik, na heel veel tranen en twijfels van mij, besloten om bij de volgende afspraak te vragen of de keizersnede toch iets eerder gepland zou kunnen worden. Nóg een week afzien, alleen het idee al, werd me gewoon te veel!

Gisteren (dinsdag) hadden we weer een afspraak met onze gynaecoloog. Deze beste man was verbaasd mij nog te zien lopen en nadat hij vroeg hoe het ging, ik weer in tranen uit barstte, David aangaf dat ik behoorlijk doorheen zat en dat we eigenlijk heel erg graag de keizersnede toch eerder wilden plannen, deed de arts hier helemaal niet moeilijk over. Geef die man een lintje!

En dan loop je het ziekenhuis uit en weet je dat je over twee dagen opnieuw ouders gaat worden. Drie keer raden wat ik toen heb gedaan…. Huul’n!

Ik was zo enorm opgelucht dat ik niet nog een week zo zou moeten rondlopen, zo blij dat ik de baby’s snel in mijn armen zou kunnen sluiten. Maar ook zo verdrietig dat dit het dan echt is. Dit is het. Nog twee nachten. Nog een dikke dag. Nog één keer met dikke buik douchen, nog maar een paar uur om het geschop en gedraai en enorm pijnlijke bewegen van twee (twéé) mensen in mij te voelen! Het heeft toch een beetje iets weg van een rouwproces en de hormonen helpen niet mee om dit proces een beetje te relativeren.

Niet alleen jullie heb ik niets verteld, maar bijna niemand. Natuurlijk hebben wij onze ouders wel ingelicht, en ik heb de kraamhulp meteen geappt of ze een paar dagen eerder zou kunnen komen (Zij heeft meteen oppas geregeld! Zij verdient ook een lintje!). We hebben onze vrienden, waar de kindjes gaan slapen, ingelicht dat ze toch iets eerder dan gepland een paar logeetjes krijgen en ik heb mijn vriendinnetje wie het geboortekaartje gaat maken verteld dat de deadline een paar dagen naar voren is geschoven. Maar zelfs mijn beste vriendinnetjes en de rest van de familie wist van niets!

En dus typ ik deze blog op de allerlaatste dag dat ik zwanger ben. Terwijl er natuurlijk tranen over mijn wangen stromen want hoewel ik heel blij ben dat ik de hele zwangerschap online heb bijgehouden, is het ook best confronterend om dit te typen, na te lezen en te beseffen dat dit echt is. Geen sprookjesboek. Geen fantasie. Morgen ga ik bevallen! Morgen ben ik moeder van vier jongens. Morgen is alles anders! (en als je dit leest, is het al morgen geweest en hoop ik zo dat ik op een roze wolk lig bij te komen van alles!)

De afgelopen 37 weken waren de pijnlijkste, sloomste, spannendste, mooiste weken van mijn leven. De positieve zwangerschapstest, het grote nieuws dat er niet één maar twee baby’sin mijn groeide, de 20 weken echo die minder positief uitpakte dan dat we hoopten, de vele (onverwachte) tripjes naar het ziekenhuis, de breakdown, de slapeloze nachten, de pijn, de vermoeidheid. Maar ook mijn lichaam, die het gewoon geflikt heeft om 37 weken lang 2 mensen te laten groeien tot prachtige kleine wezentjes, mijn megabuik die niet alleen zwaar maar vooral ook heel erg mooi was. Al die keren dat Boaz of Midas hun kleine handje op mijn buik legden om de hikjes of schopjes van een van hun broertjes te voelen. Het rommelhok, dat we beetje bij beetje hebben veranderd in een heerlijk babykamertje, alle kleertjes die ik al heb mogen kopen. De oefenwandelingetjes met de wandelwagen door de huiskamer. En alle prachtige dromen over een gezin met vier kinderen.

Het was het waard. Ieder kutmoment. Dubbel en dwars. Hartstikke waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *