tweeling zwangerschap

Bolle Babysbuik Update #26

Vandaag ben ik precies 36 weken zwanger. 36 weken jongens. Ap-fucking-plaus!

Een gemiddelde eenling is  nu ongeveer 47 centimeter lang en weegt rond de 2500 gram. De baby is nu zo goed als “af” en de meeste baby’s zijn al begonnen met het indalen. In het gunstigste geval ligt het hoofdje naar beneden want zodra de baby is ingedaald, is er niet heel veel bewegingsruimte meer!

Uit de echo’s van de afgelopen weken is gebleken dat baby 1, de onderste baby, al een hele tijd in stuit ligt. Normaal zou dat wel een probleempje kunnen opleveren maar omdat ik al vanaf het begin van de zwangerschap af aan heb aangegeven dat ik deze keer de kindjes weer via een keizersnede op de wereld wil (laten) zetten, is dit helemaal niet erg. Ze pakken baby 1 gewoon bij zijn voetjes! Ook op de vorige echo, die we afgelopen maandag hadden, is te zien dat baby 1 nog keurig in de zelfde positie ligt en dat zal hoogstwaarschijnlijk niet meer veranderen. Baby 2 is een dwarsligger, nu al! Kind van zijn vader!

Hoewel het nu één grote drukke bende in mijn buik is, en de echo’s steeds onduidelijker worden, is er nog wel een poging gedaan om de babys in gewicht te schatten. Dit zegt lang niet alles, helemaal niet nu het zo moeilijk te meten is, maar ik vind het altijd leuk om te horen! Baby 1 wordt geschat op 2240 wat prima is. Baby 2 wordt echter nu al geschat op 3050! Geen kleintje dus! Mede door de wetenschap dat ik met een stuitligger, een dwarsligger en een grote baby te maken heb, ben ik heel blij dat ik deze keer weer voor een keizersnede ga!

Nadat ik er vorige week helemaal doorheen zat, en een paar dagen in het ziekenhuis moest blijven, voel ik me nu een stuk beter. Niet zozeer lichamelijk. Lichamelijk ben ik nog steeds op. Maar de goede uitslagen van de ctg’s, de urine en het bloed hebben me de boost gegeven om nog even door te gaan! Hoewel 36 weken een super termijn is, is iedere dag (ieder uur zelfs) mooi meegenomen! Dus we knallen nog even door! Mijn bloeddruk was tijdens de controle van maandag weer iets hoger (140/95) maar zolang ik verder geen klachten heb die kunnen wijzen op zwangerschapsvergiftiging mag ik thuis blijven, rustig aan doen en wachten. Gewoon wachten!

De geplande datum blijft voor nu staan, en ook daar heb ik vrede mee. Maar de artsen zijn er nu wel over eens dat als het echt niet meer gaat, ingrijpen niet meer een no go is. Het probleem is een beetje dat wat goed is voor mij (nu bevallen) minder goed is voor de baby’s en andersom. Dat moeten we dus iedere keer afwegen en voor nu kies ik nog steeds voor de baby’s.

Ik vind het zo raar dat het nu langzaam maar zeker toch echt allemaal op z’n einde loopt. Ik ben zo blij dat het bijna voorbij is, maar toen ik hoorde dat we afgelopen maandag de allerlaatste echo hebben gehad, kreeg ik wel even een brok in mijn keel. De allerlaatste echo, ooit waarschijnlijk! We hebben nog één afspraak staan bij de gynaecoloog en dan zijn, op de bevalling na, de tripjes naar het ziekenhuis ook afgelopen! Iedere avond ga ik naar bed met het idee dat het wel eens de laatste kutnacht met dikke buik zou kunnen zijn. Iedere keer als ik onder de douche sta en het water over mijn mega buik zie stromen, besef ik me dat ik de volgende keer dat ik hier sta wel eens met een lege blubberbuik zou kunnen staan. Die bloedirritante trapjes tegen mijn blaas ga ik zo missen. Het is wat, die hormonen….Die ga ik niet missen!

Maar ondertussen hebben we week 36 gehaald! 36! De vluchtkoffers zijn weer bijgevuld, de wijn ligt koud, de sushi is besteld. Ik ben er klaar voor! Bijna….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *